Taraki's Blog :: Ver 12 :.:.: Christmas is coming~

ได้ฤกษ์อัพซะที

(หนีความจริงว่ารายงานเดี่ยวยังไม่เริ่มแตะ (ノω=;)。。。)

ไปลงพื้นที่วิจัยที่อ.โขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานีมาค่ะ

ชื่ออำเภอก็บอกแล้วว่า โขงเจียม เพราะงั้นก็เลยติดโขง หมู่บ้านที่ไปลงพื้นที่เป็นหมู่บ้านโฮมสเตย์ ชื่อว่าหมู่บ้านซะซอม หมู่บ้านนี้แทบจะอยู่นอกสุดของตัวอำเภอแล้วล่ะ (ชาวบ้านบอกว่า ขี่จักรยานไปพักใหญ่ๆก็จะเห็นแม่น้ำโขงแล้ว （´□｀川）

ถึงจะบอกว่าไกลปืนเที่ยง (อีกนัย...บ้านนอก) แต่ก็เป็นหมู่บ้านที่น่ารักและอบอุ่น มีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์มากๆ ชอบตรงความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายและเงียบสงบนี่ล่ะ

แต่การเดินทางวันแรกนี่เล่นเอาเราแย่ไปเลย ออกเดินทางแปดโมงครึ่ง....ถึงหมู่บ้านเฉียดเที่ยงคืน

เกือบ 16 ชั่วโมง...Σ(￣ロ￣lll)

แม่เจ้า...

อย่างที่บอกว่าไปถึงก็เฉียดเที่ยงคืนแล้ว สงสารแม่ๆมากที่ต้องมาถ่างตารอ ถามที่นั่นได้ความว่าปกติสามทุ่มก็นอนกันแล้ว....

สามทุ่ม!!

ชีวิตเราเพิ่งจะเริ่มเองนะนั่น (ﾟДﾟ≡ﾟДﾟ)

เช้าวันที่สองแหกตาตื่นแต่เช้ามาใส่บาตร เป็นธรรมเนียมว่าผู้สาวต้องนุ่งซิ่น งานนี้อิชั้นเลยได้ตื่นเต้นตลอดการใส่บาตร.....กลัวผ้าหลุดง่ะ...(((；´ω｀)

ลืมบอกไป...เราได้นอนบ้านผู้ใหญ่บ้านล่ะค่ะ เป็นลูกสาวผู้ใหญ่เชียวนะนี่!!

ใส่บาตรเสร็จก็มาวุ่นวายอยู่กะแม่ในครัว ไปๆมาๆแม่ก็ปล่อยให้เรากะพลอย (น้องที่นอนด้วยกัน) ละเลงกับข้าวมื้อเช้าเองเลย

ที่เห็นหลังกระติ๊บข้าวเหนียวนั่น อ่อมผักฝีมือแม่ค่ะ อร่อยนะ แต่เราว่ามันอ่อนไปหน่อย สงสัยเพราะบอกแม่ไว้ว่าไม่กินเผ็ดแหงเลย (´∀｀；A

หลังจากกินข้าวเช้าแล้ว แม่ก็พาไปส่งที่ศูนย์ประสานงานของชุมชน เป็นศาลากว้างๆไว้ทำกิจกรรม พวกเราใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นี่กันล่ะค่ะ ทั้งฟังอาจารย์เล็กเชอร์ กินข้าวกลางวัน-เย็น สุมหัวประชุม บลาๆๆๆ...

แต่ก่อนหน้านั้น ทางหมู่บ้านมีขบวนกลองยาวรอต้อนรับพวกเราอยู่ *(ノ^∀^)ノ*(ノ^∀^)ノ*

(เด็กๆตีกลองยาวเก่งมาก รูปพี่บอยด์นั่นจริงๆต้องเรียกเซิ้ง แต่ที่เขียนว่าฟ้อนเพราะท่าพี่แกมันฟ้อนจริงๆค่ะ)

พอจบขบวนกลองยาว พ่อพินิจนันท์ หัวหน้ากลุ่มกินข้าวเซาเฮือน* ก็กล่าวต้อนรับคณะอาจารย์และนิสิตและเล่าข้อมูลของหมู่บ้านโดยคร่าวๆ ก่อนจะให้คนของแต่ละกลุ่มกิจกรรมพาพวกเราไปลงพื้นที่วิจัยกันได้

* หมายเห็ด :: กินข้าว เซาเฮือน = กินอยู่ ร่วมนอน ก็ประมาณโฮมสเตย์น่ะค่ะ เหมือนเวลาเราไปเมืองนอกแล้วนอนบ้านโฮสต์นั่นแหละ *

กลุ่มเราได้ทำวิจัยเรื่อง ร้านค้าชุมชนค่ะ

นานๆจะมีรถกะบะผ่านมาซักคัน คนที่นี่ส่วนใหญ่ใช้มอเตอร์ไซด์กับจักรยานค่ะ ถ้าไปพักที่นั่นบอกแม่ๆพ่อๆไว้ก็ได้นะว่าอยากขี่จักรยาน เขาจะไปเอาจากที่กลุ่มประสานงานกินข้าวเซาเฮือนให้

(จักรยานที่นั่นสูงไปนิดสำหรับเรา...ผลคือน่องม่วงมาสองอาทิตย์แล้ว = =")

คืนนั้นมีการแสดงต้อนรับจากชาวบ้านในหมู่บ้าน เด็กๆน่ารักมากเลยค่ะ น้องๆผู้หญิงรำสวยมากๆ เห็นแล้วก็อดคิดถึงเด็กในกรุงเทพฯไม่ได้ วัยขนาดนี้...วันๆก็อยู่แต่หน้าจอทีวีกับคอมพิวเตอร์ (หรือไม่ก็วิ่งตามผู้ชาย อืม...เฮ้อ... (*´д`) )

หลังจากนั้นก็มีการมอบของบริจาคจากพวกเราเหล่านิสิต

หลังจากนั้นก็แยกย้าย พักผ่อนตามอัธยาศัย (กลุ่มอื่นเค้าปรึกษางานกลุ่มต่อ แต่กลุ่มเรา...ตัวใครตัวมัน ทำไมชิลงี้เนี่ย!!)

วันต่อมา ตื่นมาใส่บาตรเช่นเคย วันนี้แม่ทำข้าวต้มผัดถวายพระด้วย อร่อยล่ะ... แต่ลืมถ่ายรูปมา(=┬ ┬)

(แจ่วบองอร่อยค่อดๆอ๊า~~)

เช้านี้มีแต่พี่ๆเพื่อนๆแวะเวียนกันมาบ้าน ทุกคนเลยได้ชิมข้าวต้มผัดฝีมือแม่ด้วย (พี่เจมส์มานั่งดูดราก้อนบอลที่บ้านเลยทีเดียว อะไรคะนี่!!)

ด้วยความที่ข้อมูลส่วนใหญ่ได้เกือบครบหมดแล้ว พวกเราเลยแบ่งหน้าที่กัน ส่วนนึงออกไปหาข้อมูลเพิ่มเติม อีกส่วนสุมหัววิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มา พอตกเย็นเราก็เริ่มสมองบวม งึม...

คืนนั้นมีบายศรีสู่ขวัญ เราไม่เคยทำพิธีบายศรีแบบจริงจังขนาดนี้มาก่อนเลย ขนลุกนิดๆ แต่พวกพี่ๆที่มาทางสายรำน่าจะอินกว่า เพราะเขาเคยทำแบบนี้กันมาแล้วนี่นะ...

เพราะวันถัดมาต้องพรีเซนต์แล้ว วันนั้นเลยกว่าจะแยกย้ายได้ปาเข้าไปเที่ยงคืน สมองทุกคนเริ่มไม่รับอะไรทั้งสิน ขนาดเลขง่ายๆอย่าง 2+2 ยังต้องใช้เวลาในการคำนวณ ตอนนั้นรู้สึกแล้วล่ะว่าเริ่มแย่จริงๆ

(ไม่ได้บอกใช่ไหมว่าเราต้องอยู่กลุ่มเดียวกะยัยเวิ่นเว้อคนนั้นอีกแล้ว ที่สำคัญ...เราคิดเลขเร็วกว่าชีกดเครื่องคิดเลขอีกอ่ะ ได้ข่าวว่าชีทำงานแบงค์นี่หว่า)

แม่รอจนหลับแล้วหลับอีก งือ...

วันจันทร์ เป็นวันมาฆบูชา ทีแรกเราว่าจะไม่ไปวัดกะแม่แล้ว เพราะคาดว่าจะตื่นไม่ไหว ปรากฏว่าตื่นมาตอนพลอยกำลังแต่งตัวแล้วนอนต่อไม่หลับ ก็เลยขอเวลาแม่สิบนาที ติดสปีดอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแจ้นไปวัดทันที (แน่นอน...นุ่งซิ่นตามเคย)

กลับมาถึงบ้านแปดโมงกว่า กินข้าว เตรียมตัวไปพรีเซนต์งาน

(แนนพูดเร็วมาก กลัวไม่จบใน 15 นาที มีพี่หนูคอยยกนิ้วบอกเวลาอยู่ที่โต๊ะ ฮ่าๆ)

พรีเซนต์จบไปอย่างเรียบร้อย โดนยิงไม่มากเท่าที่คิด เพราะอาจารย์ถามไรมาแนนตอบได้หมด (เลิศว่ะเพื่อนเรา) มีแค่ข้อแนะนำเพิ่มเติมเท่านั้นเอง

มีกิจกรรมมัดย้อมกันต่อ คราวนี้ทุกคนสนุกสนานมาก ล้งเล้งกันตลอดเวลา แม่ๆที่มาสอนก็คงขำที่อิพวกนี้โวยวายบ้าบอกันขนาดนั้น แหม...ก็ไม่เคยทำนี่นา

แล้วอาจารย์ก็ขนพวกเราใส่รถไปเที่ยวกัน จุดหมายอยู่ที่ ผาแต้ม~~

แล้วก็ต่อด้วยน้ำตกสร้อยสวรรค์ (อาจารย์หลอกหนู ไหนว่าจะพาไปดูน้ำตกแสงจันทร์ไง หนูอยากดูน้ำตกลงรูอ้ะ!!)

ด้วยความที่รู้อยู่แล้วว่าช่วงนี้น้ำน้อย เลยไม่ได้ลงไปดูน้ำตกแต่เดินเล่นถ่ายรูปรอบๆแทน

หลังจากนั้นก็กลับหมู่บ้าน แม่พาไปเวียนเทียน ด้วยความที่แม่จำชื่อพวกเราไม่ได้ซักที เลยให้ตั้งชื่อใหม่.......

แม่ตั้งชื่อให้ว่า "ติ๋ม"

เอ่อ....นี่ชั้นเป็นซอนมิเหรอนี่

หลังจากนั้นพี่ๆสายรำก็เตรียมตัวสำหรับการแสดงเพื่อตอบแทนชาวบ้าน พวกเด็กๆที่มารำต้อนรับวันนั้นมานั่งกันหน้าสลอนเพราะอยากดูพี่ๆรำกัน เห็นเด็กหลายคนมองพี่ปิ๋มแบบทึ่งจัดมากๆ ก็พี่ปิ๋มรำสวยนี่นะ เรายังชอบดูเลย

(กลับมาผ้าที่ตากไว้ก็แห้งพอดี อ่ะ...โชว์กันหน่อย)

จบแล้วประชุมงานต่ออีกนิดหน่อย เพราะว่าต้องแบ่งกันไปทำตัวเล่มหาทฤษฎีมาอ้างอิงเพิ่มเติมด้วย กลับเข้าบ้านตอนสี่ทุ่มกว่าๆ แม่หลับรออยู่เลย...

เชื่อแล้วว่าที่นี่นอนไม่เกินสามทุ่ม ε-(；-ω-｀A)

แล้วก็มาถึงวันสุดท้าย ใจหายเหมือนกันที่ต้องจากแม่ไปแล้ว แม่พูดเหมือนจะร้องไห้ด้วยอ่ะ (=´；ω；｀=)

พ่อกะแม่มาส่งที่รถตู้ ทุกบ้านกอดกัน ลากัน เห็นพี่บางคนร้องไห้ด้วย

แค่สี่วันเราก็ผูกพันกันได้ขนาดนี้แล้วนะ

เห็นแม่ยืนส่งจนรถตู้ออกจากหมู่บ้านไปแล้วจะร้องไห้ ｡゜:(つд⊂):゜。

ออกจากหมู่บ้านได้สักพัก พี่เจมส์ที่กลับเครื่องพร้อมอาจารย์ก็โทรมาบอกว่า ถึงกรุงเทพแล้ว...

เอ่อ....เราเพิ่งออกจากหมู่บ้านมาเองอ่ะ (-д-；)

(แต่พวกกลับเครื่องเค้าออกจากหมู่บ้านตอนตีสี่ ไฟลท์ออกตอน 7.45 เอิ๊ก...)

แวะเที่ยวนิดนึง

หลังจากนั้นก็ยิงยาวเข้ากรุงเทพ... ถึงบ้านราวทุ่มกว่าๆ เพราะคราวนี้ไม่แวะบ่อยเหมือนตอนขามา เลยทำเวลาได้ดีกว่าเดิม

จบทริปไปอย่างประทับใจ

อยากกลับไปอีกจริงๆนะ....

(แต่ต้องหาวิธีการเดินทางจากสนามบินอุบลฯเข้าไปหมู่บ้านก่อนแฮะ...（´□｀川）

ปล. เอนทรี่ที่แล้วเพ้อเจ้อเนอะ...

ปลล. รายงานเดี่ยว.....（＊´［]｀）＝３

ปลลล. เรื่องผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้น เราค้นพบแล้วว่า ไม่ใช่เราที่คิดไปคนเดียว....หึ (￣ ￣)………(￣ー￣)