[SF] Friends (Hyuk*Min)
posted on 09 Oct 2007 16:05 by taraki in Fanfiction
คำเตือน....ใครไม่พอใจคู่นี้กรุณาปิดไป อย่ามาง๊องแง๊งงอแง เดี๋ยวมีเฮ -- --+
Title: Friends
Author: Taraki
Couple: Hyukjae x Sungmin
Rating: PG-13
Genre: Songfic
Status: ตอนเดียวจบ
Author's note: เพื่ออรรถรสในการอ่าน กรุณาจิ้ม
http://www.kapook.com/musicstation/newmusicstation/play.php?id=1631
ยามเช้าอันแสนสงบสุขเริ่มขึ้นเมื่อดวงอาทิตย์เริ่มสาดแสงสีจางจับท้องฟ้า นกตัวเล็กๆส่งเสียงทักทายเจ้าของห้องสีชมพูอ่อนที่ยังคงซุกหน้าเข้ากับหมอนใบโต ดวงหน้ากลมใสหันหนีลำแสงที่ส่องกระทบหน้า ครางงึมงำในลำคอก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนข้างนุ่มๆในอ้อมกอด อากาศยามเช้าในฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบายจนไม่อยากลุกจากที่นอน
"ซองมิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนน ตื๊นนนนนนนนนนนนนนน" เสียงห้าวๆดังลั่นข้างหูทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง ร่างกลมๆกระเด้งตัวขึ้นมานั่งมองคนปลุกหน้าเหวอ ในขณะที่ผู้บุกรุกหัวเราะจนแทบลงไปกลิ้งกับพื้น
"ฮยอกแจ....ไอ้บ้าๆๆๆๆๆ" มือขาวนุ่มซัดลงบนต้นแขนเพื่อนดังเพียะๆ ฮยอกแจลูบแขนป้อย มองหน้างอๆของเพื่อนแล้วก็หัวเราะอีกรอบ
"ไม่ขำนะ" ซองมินแว้ดเสียงลั่น ใบหน้าน่ารักงอง้ำ ปากอิ่มเล็กสีสดยื่นนิดๆ ฮยอกแจหยุดหัวเราะแล้วยื่นมือมาแตะเบาๆบริเวณหัวตา
"อี๋....นอนไงเนี่ย ขี้ตาเขรอะเลย" ปากร้องยี้หากมืออุ่นยังคงเกลี่ยเบาๆรอบดวงตากลมใส
"ยุ่ง" คนเพิ่งตื่นหน้าง้ำแต่แก้มขาวกลับเจือสีระเรื่อ "นายมาทำอะไรแต่เช้าเนี่ย ปิดเทอมทั้งทีให้ฉันตื่นสายหน่อยก็ไม่ได้"
"ตื่นเช้าน่ะ กำไรชีวิตน้า" ร่างผอมสูงกระโดดลงจากเตียง โยนเสื้อผ้าที่แอบคุ้ยจากตู้ตอนที่เจ้าของห้องยังไม่ตื่นให้คนที่นังหน้าเซ็งอยู่บนเตียง "ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไป....เดี๋ยวพาไปเที่ยว"
พอได้ยินคำว่าเที่ยว ซองมินก็ทำตาโต คว้าเสื้อผ้าหอบเอาร่างกลมๆของตัวเองเผ่นแผล็วเข้าห้องน้ำไป แต่ยังไม่วายยื่นหน้าออกมาถาม "ไปไหนอ่ะ"
"ไม่อาบน้ำเสร็จก่อนแล้วค่อยถามล่ะ" ฮยอกแจหัวเราะพลางเอี้ยวตัวหลบผ้าขนหนูที่ถูกเขวี้ยงมา "ไปอาบน้ำเหอะน่า รับรองว่านายจะชอบ"
อาจจะดูเหมือนไม่มี...อะไรที่แปรผัน
อาจจะดูเหมือนทุกวัน....ที่ผ่านมา
แต่ความจริงแล้วข้างใน...เริ่มจะเกิดปัญหา
ให้เธอลองมองที่ตา....แล้วจะเข้าใจ
-------------------------------------------------------------
เป็นอย่างที่ฮยอกแจเดาไว้ ซองมินกำลังกลายเป็นกระต่ายตัวกลมเริงร่าอยู่ท่ามกลางเหล่าสุนัขนานาพันธุ์ ริมปากอิ่มเนียนเผยเสียงหัวเราะใสเมื่อเจ้าตัวขนปุยทั้งหลายที่ล้อมหน้าล้อมหลังพยายามแย่งกันเรียกร้องความสนใจ บางตัวพยายามตะกุยขากางเกงยีนส์สีซีดที่เจ้าตัวหวงนักหนา ในขณะที่บางตัวเข้ามาดมๆแสดงความสนใจ พอเอื้อมมือลงไปแตะก็ถอยหนีเสียอย่างนั้น
"ฮยอกแจ ตัวนี้หน้าเหมือนนายเลย"
คนถูกเปรียบเทียบหรี่ตามองเจ้าตัวขนปุยสีขาวหน้ายาวๆในอ้อมแขนเพื่อนแล้วเบ้หน้า "ไม่จริงอ่ะ ชั้นหล่อกว่ามันเยอะ"
มือขาวเรียวคว้าเอาเจ้าตัวกลมป๊อกสีน้ำตาลที่มาป้วนเปี้ยนใกล้ๆมามองแล้วก็หัวเราะร่า ยื่นเจ้าหมาหน้าแป้นเข้ามาจนแทบชิดหน้าอีกฝ่าย
"ตัวนี้สิ หน้าเหมือนนายเดี๊ยะเลย"
ซองมินหน้าร้อนวาบเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เพราะสิ่งที่อยู่ประชิดใบหน้าไม่ได้มีแค่หน้าแป้นๆของเจ้าปั๊กตัวอ้วนเท่านั้น หากมีหน้าเรียวๆขาวๆของฮยอกแจตามมาด้วย
"อ่าว....ทำไมหน้าแดงอย่างนั้นล่ะ" คนตัวสูงกว่าลดเจ้าหมาน้อยในมือลง ยื่นหน้าจนเข้าไปชิดใบหน้ากลมใสของอีกฝ่าย มือเรียวทาบลงบนหน้าผากมน
"ตัวก็ไม่ร้อนนี่....หรือว่าแดดแรงไป"
ซองมินส่ายหน้าหวือ มือเล็กดึงเอามือที่ทาบทับหน้าผากออกแล้วถอยห่าง ใบหน้าแดงเรื่อก้มงุดๆ ........อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้ได้มั้ยเล่า.......
ฮยอกแจทำหน้าเหรอหราเมื่อเห็นซองมินเสไปเล่นกับเจ้าสี่ขาที่มารายล้อม ทั้งงงทั้งเป็นห่วง แต่เห็นยังเล่นกับลูกหมารอบกายด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเดิมก็เบาใจ ร่างสูงลดตัวลงมานั่งใกล้ๆ
"ไม่เป็นไรแน่นะ" ถามพลางเอื้อมมือไปเกาหัวกลมๆของเจ้าชิห์สุพันธุ์ทางขนฟูที่มาป้วนเปี้ยนแถวๆขากางเกงของคนข้างๆ ก่อนเสียงห้าวๆจะร้องขึ้นมาลั่น "โอ๊ย...."
ซองมินหันกลับมามองหน้าตาตื่นเมื่อเห็นฮยอกแจสะบัดมือเร่าๆ รอยฟันเล็กๆปรากฏอยู่บนมือขาวพร้อมรอยแดงของเลือดที่ซึมออกมา มือเล็กนุ่มคว้าเอามือเพื่อนมาดูทันที
"เจ็บมั้ย..." ถามเสียงอ่อน ดวงตากลมใสมองรอบตัวหาขวดน้ำดื่มที่วางทิ้งไว้จะเอามาล้างแผล ในขณะที่คนเป็นแผลกลับหัวเราะเบาๆ
"ไม่เป็นไรๆ สงสัยเจ้านี่มันจะคันเขี้ยวขึ้นมา ไม่ต้องห่วงหรอก หมาที่นี่ถึงจะเป็นหมาจรจัดแต่ก็ฉีดยาแล้วทุกตัวนะ"
"แต่เลือดออก..." ซองมินหน้าสลด กระตุกแขนคนตัวขาวจัดเบาๆ "ไปล้างแผลก่อนเถอะ เดี๋ยวหาพลาสเตอร์มาปิดนะ"
ฮยอกแจยิ้มจางปล่อยให้คนตัวกลมเดินจูงมือไปห้องน้ำเพื่อล้างแผลแต่โดยดี แม้อยากจะท้วงว่าแผลแค่นี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา แต่หน้าขาวๆกลมๆที่หมองไปแบบนั้นทำให้นึกอยากตามใจขึ้นมาซะเฉยๆ
ว่ามันมีเรื่องราว...เปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน
ความห่วงหาเอื้ออาทร.....ไม่เหมือนเดิม
ใช่มันจะน้อยลง....แปลกตรงที่มันดันเพิ่ม
ก่อตัวเกินกว่าเพื่อนจะคิดกัน....
-----------------------------------------------------------------
บนรถประจำทางคันเก่าที่เครื่องปรับอากาศส่งเสียงครึมครางคล้ายคนหายใจไม่สะดวก ร่างเล็กๆของซองมินนั่งนิ่งไม่ขยับเคลื่อนไหว ไหล่ลาดเล็กตั้งตรงแหน่วเพราะกลัวว่าเจ้าของกลุ่มผมสีอ่อนที่เอนศีรษะมาซบจะสัปหงกจนร่วงไปกองกับพื้น ดวงตากลมใสเหลือบมองผมสั้นๆสีน้ำตาลอ่อนจางที่ถูกจัดทรงให้แหลมชี้ขึ้นมา ปอยผมบางส่วนสะกิดเบาๆที่เนื้ออ่อนข้างแก้มใสแต่ซองมินกลับไม่รู้สึกรำคาญ ตรงกันข้าม....เขากลับอยากให้เวลาแบบนี้ยืดออกไปให้นานเท่าที่จะทำได้ เวลาที่ซองมินจะได้ใกล้ชิด ได้ปล่อยให้ความรู้สึกที่อยู่ข้างในออกมา โดยไม่ต้องเกรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะรับรู้แล้วจะมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
หากเธอนั้น....ได้รู้อะไรบางอย่าง
ว่าคนที่เคยเคียงข้าง....
บางอย่างได้เปลี่ยนไป
อยากจะรู้...ว่าเธอรับได้หรือไม่
และฉันต้องทำยังไง
เมื่อเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไป........
เป็นรักเธอ...
-----------------------------------------------------------------
พระอาทิตย์ดวงโตสีแดงจัดลับเส้นขอบฟ้าไปเกือบครึ่งดวง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดย้อมให้ทุกอย่างกลายเป็นสีส้มอ่อนๆ ร่างสองร่างเดินเคียงคู่กันไปตามรางรถไฟที่ทอดยาวไปข้างหน้า เสียงห้าวของฮยอกแจสลับกับเสียงหัวเราะสดใสของซองมินดังขึ้นเป็นระยะ ขาสองคู่พาพวกเขาเดินไปเรื่อยๆจนสุดทางแยก
"ส่งแค่นี้นะ เดินกลับบ้านดีๆล่ะ" ฮยอกแจขยี้กลุ่มผมนุ่มสีดำสนิทของเพื่อนตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ใส่ใจเสียงโวยวายตะแง้วๆจากเจ้าของใบหน้ากลมใสเลยแม้แต่น้อย
"เจ็บนะ..." ซองมินโอดแก้มตุ่ย มือกลมๆขาวๆยกขึ้นมาปัดๆเส้นผมให้เข้าที่ "นายก็กลับบ้านดีๆล่ะ ขอบคุณที่พาไปเที่ยว"
คนตัวสูงกว่ายิ้มอ่อนโบกมือให้ ก่อนจะหันหลังกลับเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินผ่านไม้กั้นรางรถไฟไปแล้ว ขาเรียวยาวก้าวเร็วๆผ่านไม้กั้นทางรถอีกด้านไปเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณเตือนว่ารถไฟกำลังจะมาดังขึ้น ทันทีที่ไม้สีแดงสลับขาวหยุดนิ่งสนิทเป็นระนาบเดียวกับพื้น ฮยอกแจก็หันกลับไปมองด้านหลัง
ซองมินยังยืนอยู่อีกด้านของรางรถไฟ กลีบปากอิ่มวาดยิ้มอ่อนหวาน
"ฉันรักนาย....ลีฮยอกแจ"
เสียงดังสนั่นของล้อโลหะที่เบียดบดกับรางเหล็กกล้าสงบลง ด้านหนึ่งของรางรถไฟว่างเปล่า ฮยอกแจเดินห่างออกไปจนเห็นเพียงหลังเสื้อเชิ้ตลายตารางสีอ่อน ซองมินก้มมองมือตัวเองแล้วยิ้มจางๆ
คำบอกรักเมื่อครู่ถูกปล่อยให้กลืนหายไปกับเสียงวิ่งของรถไฟ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ยิน หากซองมินกลับพอใจที่ได้บอกความรู้สึกลึกๆของตัวเองออกไป ให้สายลมและเสียงหวีดหวิวของขบวนรถไฟยาวเหยียดพัดพาเอาความรู้สึกนั้นไปให้ไกล เพื่อที่พรุ่งนี้ ลีซองมินจะยังเป็นเหมือนเดิม..........
เป็นเพื่อนรักของลีฮยอกแจ.......เหมือนเดิม
ฉันต้องทำยังไง
เมื่อเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไป........
เป็นรักเธอ...
end.
-----------------------------------------------
เคลียร์หนี้ฝนไปละ ดองไว้ตั้งครึ่งค่อนปี ตั้งแต่ฮยอกยังไม่เคะ จนมันเคะ แล้วมันก็กลับไปแมนใหม่ -*-